‘Treba ubijati nesrbe, tj. sve one koji nisu Srbi, ali prvenstveno Hrvate, Muslimane i Šiptare’
Sudjelovanje djela pravoslavnog svećenstva i njihovo blagoslivljanje srpskih četničkih vojvoda i vojnika u agresiji na Hrvatsku i BiH – „Srpska crkva u ratu i ratovi u njoj“, Milorad Tomanić, izdana u Beogradu 2020. godine.
Taj povijesni slijed neljudskih, nehumanih, necivilizacijskih principa i postulata, vidljivih po tome koga su sve proglasili svecima, dovela ih je u situaciju da su na kraju XX. stoljeća usred Europe počinili strašne zločine, zvjerstva, masakre po Hrvatskoj (Vukovar, Ovčara, Lovas, Tovarnik, Škabrnja, Bačin, Petrinja, Voćin, Saborsko…) i genocid u Srebrenici, pred kojima ljudskost nestaje, uz odobravanje Srpske pravoslavne crkve. Granatiranja gradova teškim naoružanjem i masovno ubijanje civila, masovna silovanja, ubijanje staraca, žena i djece… rušenje crkava, bolnica, škola, sve potaknuto Kosovskim mitom. Mitološkim veličanjem likova i događaja izgubljene bitke na Kosovu, Srpska pravoslavna crkva učinila je srpski narod spremnim na zločine i genocid u obranu pravoslavlja, čineći time u stvari veliku štetu i srpskom narodu i samom pravoslavlju.
Pored toga što svetosavska država ne priznaje Hrvate, Muslimane i Albance, ona ne priznaje niti postojanje drugih pravoslavnih crkava, negira postojanje Hrvatske, Crnogorske i Makedonske pravoslavne crkve. U tom kontekstu su i aktualni sukobi sa Crnom Gorom kao državom, od proglašenja nezavisnosti Crne Gore, pa sve do danas.
Srpska pravoslavna crkva je crkva samo po nazivu. Po sadržaju ona je politička, militantna organizacija koja propovijeda i provodi velikosrpsku politiku, koju je sada bez imalo ustručavanja Aleksandar Vučić nazvao Srpski svet, pa otvoreno izvodi helikopterski desant na Crnu goru-Cetinje, prisvaja hrvatsko kulturno bogatstvo i negira samo postojanje hrvatskog i crnogorskog jezika Je li to huškanje na neku novu agresiju, s obzirom na slike helikopterskog desanta na Cetinje, nema dvojbe!?
Patrijarh srpski iz devetog kruga
„Srpska crkva u ratu i ratovi u njoj“ Milorad Tomanić, str. 31.: „Za „istorijske dane“ koji su bili pred srpskim narodom i srpskom državom, Srpskoj pravoslavnoj crkvi bio je potreban zdrav poglavar koji će je povesti putem uspjeha i spasenja. Iz tog razloga smrt aktualnog patrijarha nije se više mogla čekati. Srpskim episkopima se žurilo. Smjenom patrijarha Germana sa scene je otišao duhovni pastir koji je na prijestolju svetog Save proveo pune 32 godine (1958.-1990.)
„Dakle, u decembru 1990. godine, srpski nacionalni brod je dobio svog novog duhovnog kormilara u ličnosti patrijarha Pavla. Vikarni episkop moravički Irinej Bulović izabran je za episkopa bačkog. Dotadašnjeg episkopa banatskog Amfilohija Radovića, Sabor je izabrao za mitropolita crnogorsko-primorskog.
Sljedeće godine, na redovnom zasjedanju Sabora održanom u maju 1991. godine izabrani su da upotpune ekipu: Arhimandrit Artemije Radosavljević, nastojatelj manastira Crna Reka, izabran je za episkopa raško-prizrenskog, a arhimandrit Atanasije Jeftić, dekan Bogoslovnog fakulteta u Beogradu, izabran je za episkopa banatskog.
Njih četvorica, uz patrijarha Pavla, predstavljali su „idejni sinod“ Srpske pravoslavne crkve koji je tijekom 90-ih godina predvodio srpsko pravoslavno stado.
Kada, koga, zašto i kako treba da ubije pravoslavni Srbin, str. 228.-232. – Kada treba ubijati – odgovor na ovo pitanje je najlakši, jer nam ga je dao sam Atanasije Veliki, i glasi u ratu. Ubistva počinjena u ratu nisu uzimana za grijeh ni sveštenim licima kojima je po kanonima pravoslavlja takvo nešto izričito zabranjeno. „ubijati u ratu neprijatelje je i zakonito i dostojno pohvale“. I ne samo to, mnogi od sveštenika ratnika proglašeni su i za svece. Pojedinci, kojima ubijanje ni od ranije nije bilo strano’, zbog učešća u ratu i borbe za “nacionalne interese” često su od kriminalaca postajali nacionalni heroji. Željko Ražnatović Arkan je najbolji primer za to. Vladika Atanasije Jevtić je za Arkana jednom prilikom rekao: “Znam ko je Arkan bio: ali on je sada junak i to treba da bude.”
Božja zapovijed Ne ubij!
Koga treba ubijati – Odgovor je jednostavan i može se izraziti u samo jednoj riječi – Nesrbe (tj. sve one koji nisu Srbi, ali prvenstveno Hrvate, Muslimane i Šiptare). Zbog takvog ponašanja srpskih episkopa neki su komentarisali da redosljed riječi u nazivu “Srpska pravoslavna crkva” u potpunosti odslikava red vrijednosti koji vlada u SPC-u, tj. da je na prvom mjestu Srpstvo, potom pravoslavlje, a tek na kraju, ukoliko za njega ostane nešto mjesta, hrišćanstvo
Zašto treba ubijati– Za spas sopstvenog života i imovine, pravoslavni kanoni ne preporučuju ubijanje, čak ga i kažnjavaju, ali u borbi protiv “polumjeseca, islamskog agresivnog” (Atanasije Jevtić), “za krst časni i slobodu zlatnu”, za “Veliku Srbiju” i za “spas krsta sa tri prsta” nesumnjivo je trebalo ubijati. Interesi Srpske crkve, srpske države i srpskog naroda (onakvi kakvim ih tumači SPC) bili su jedini razlozi zbog kojih je pravoslavni Srbin mogao “zakonito” da ubija i da pri tome ne strepi od Sudnjega dana.
Kako treba da ubije pravoslavni Srbin – Na vanrednom zasjedanju Svetog arhijerejskog sabora početkom novembra 1991. godine, episkopi su podsjetili sve pravoslavne Srbe da: „ naša sveta Pravoslavna crkva dopušta jedino obrambeni i oslobodilački rat, kada je on usprkos našem zalaganju za mir i protiv naše volje nametnut, a apsolutno odbacuje svaki zavojevački i nepravedan rat, pri čemu se srpski vojnik, kojeg treba da krase tradicionalno čojstvo i junaštvo, mora boriti viteški i časno, ne kaljajući zločinima i nepravdom svoj narodni obraz“
Je li rat koji su Srbi vodili protiv skoro svih u bivšoj SFRJ, a potom protiv skoro svih u svijetu, zaista bio “odbrambeni i oslobodilački”?
Je li se srpski vojnik borio “viteški i časno”? (Aha sa pjesmom“ Slobo donesi nam salate, bit će mesa, bit će mesa klat ćemo Hrvate“)
Je li “bezdušno mučio i masakrirao” one koje bi uhvatio, ili se ponašao “humanije.? I konačno, jesu li ljudi “bogate prošlosti”, koje su pojedini episkopi SPC-a proglašavali junacima, krstili njihove paravojne formacije i koristili ih kao svoje lično obezbeđenje, mogli donijeti Srbima i Srbiji ikakvog dobra?
Odgovor se sam nameće.
Je li to kršćanska crkva, koja treba propovijedati evanđelje!?
Isti se odgovor sam nameće!“, piše Milorad Tomanić.
(Nastavak slijedi)
